Adwent

Adwent, od łacińskiego słowa advenio, oznaczającego „przyjście”, to okres w roku kościelnym, w którym jesteśmy zapraszani do przygotowania się na przyjście Pana. Może być to okres radosnego oczekiwania na narodziny Zbawiciela, a zarazem czas, który przypomina nam, abyśmy z nadzieją oczekiwali na moment, kiedy Chrystus powróci w mocy i chwale pod koniec świata.

Adwent to początek kalendarza kościelnego. Rozpoczynamy rok z pełnym nadziei oczekiwaniem. Przez cztery tygodnie koncentrujemy się na czytaniu proroctw, wizjach końca czasów i tych fragmentach Biblii, które wskazują na przybycie i powrót Mesjasza.

Nadzieja na przestrzeni wieków

Adwent łączy nadzieję, jaką lud Boży nosił w sobie przez wieki: proroctwa Starego Testamentu wskazujące na Mesjasza, oczekiwanie Nowego Testamentu na narodziny Jezusa oraz obecne oczekiwanie Kościoła na ostateczne przyjście Chrystusa. Kiedy co roku ponownie przeżywamy Adwent, tematy zaczynają się nakładać. Tęsknota Izraela staje się naszą tęsknotą. Nadzieja Izraela na Zbawiciela jest również naszą nadzieją. Znaleźliśmy Mesjasza w Jezusie, ale czekamy również na Jego ostateczne przyjście.

Proroctwa

Wiele proroctw Starego Testamentu pochodzi z mesjańskich pism Izajasza (rozdziały 6-12). Proroctwa Izajasza mówią o narodzinach dziecka: „Młoda kobieta, która jest brzemienna, urodzi syna i nada mu imię Immanuel” (7,14). Dziecko to będzie następcą króla Dawida i będzie sprawować sprawiedliwe rządy nad Izraelem (9,6-7). Będzie nazwane Cudownym Doradcą, Potężnym Bogiem, Wiecznym Ojcem, Księciem Pokoju, a jego panowanie nie będzie miało końca (9,6-7). Izajasz mówi również o królu, który powstanie spośród potomków Dawida, inaugurując pokojowe królestwo (Izajasz 11,1-9). Król ten będzie symbolem dla narodów, gromadząc wszystkich wygnańców z powrotem do Izraela (11,10).

Proroctwa w Piśmie Świętym można interpretować na wiele sposobów. Czasami wydają się odnosić do konkretnych bieżących wydarzeń. Mogą również wskazywać na coś, co wydarzy się w odległej przyszłości.

Proroctwa Izajasza wydają się odnosić do Izraela w czasach Izajasza. Do władzy dojdzie władca, który będzie bronił Izraela, kontynuując przymierze Boga z Dawidem (2 Samuela 7,8-16). Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, wskazuje to na syna króla Achaza. Linia królewska Izraela była zagrożona wyginięciem bez męskiego potomka, ale syn Achaza zabezpiecza przyszłość dynastii.

Jednocześnie pisma te wykraczają poza bezpośredni kontekst. Pisma Nowego Testamentu są pełne odniesień do proroctw, które spełnia Jezus. Izajasz wspomina o „młodej kobiecie”, która ma potomka, który zabezpieczy dynastię. Jezus rodzi się z dziewicy, z rodu Dawida. Zapoczątkowuje królestwo pokoju i sprawiedliwości, które nie ma końca. Gromadzi zagubionych, zapraszając wszystkich ludzi do życia w Bogu. Dzięki życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa mamy nadzieję na zbawienie.

Nowy Testament

W okresie Adwentu rozwijają się dwie narracje o narodzinach, które mają podobny przebieg (Łk 1). Obie historie zaczynają się od zwiastowania anioła Gabriela, wypowiedzianego wbrew wielkim przeciwnościom. Maryja jest dziewicą, a Elżbieta jest już w wieku, w którym nie oczekuje się narodzin dziecka. Oba zwiastowania wywołują radosne pieśni; dzieci noszone w łonach kobiet spełnią nadzieję, jaką Izrael nosił przez wieki. Kuzynka Maryi, Elżbieta, urodzi Jana Chrzciciela. Maryja urodzi Jezusa, Mesjasza.

Wiele fragmentów Nowego Testamentu skupia się na Janie Chrzcicielu. Jest on uważany za ostatniego proroka starego przymierza, poprzednika Chrystusa. Jego słowa są echem słów Izajasza: przygotujcie drogę Panu, przygotujcie ścieżki! (Izajasz 40,3; Marek 1,2-3). Jan prowadzi ludzi do wyznania grzechów i chrztu, przygotowując ich do przyjęcia nowego życia w Chrystusie. W okresie Adwentu również my przygotowujemy się do ponownego przyjęcia życia w Chrystusie.

Tradycje kościelne

W okresie Adwentu wiele tradycji skupia się na zestawieniu światła i ciemności. W każdą niedzielę zapala się świecę symbolizującą nadzieję, pokój, miłość i radość. Świece umieszcza się w wiecznie zielonym wieńcu w sanktuarium kościoła. Pośrodku znajduje się duża biała świeca, zapalana w Boże Narodzenie, symbolizująca narodziny Jezusa. Każdego tygodnia skupiamy się na świetle stopniowo przenikającym ciemność (J 1, 1-9).