Dzieło ks. Jakuba Wujka (1541–1597) ukazało się drukiem w 1599 roku, dwa lata po jego śmierci. Był to kolejny przekład katolicki Biblii na język polski po Biblii Leopolity (1561 r.) Przekład bazował głównie na łacińskiej Wulgacie lowańskiej, jednak sięgał także do oryginalnych tekstów biblijnych – hebrajskiego Starego Testamentu i greckiego Nowego Testamentu, opierając się na Poliglocie antwerpskiej.
Jego największym atutem była prostota i przejrzystość języka, które oddawały chrześcijańskie rozumienie zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Przez ponad trzy wieki – od początku XVII do połowy XX wieku – Biblia Wujka była najważniejszym i najbardziej cenionym polskim tłumaczeniem Pisma Świętego. Odegrała kluczową rolę nie tylko w rozwoju języka teologicznego, ale również w kształtowaniu polszczyzny i kultury narodowej.
Ks. prof. Adam Janusz Frankowski (1928–2017) podjął się trudu uczytelnienia tego przekładu, przygotowując jego transkrypcję typu „B”. Efektem jego wieloletniej pracy była Biblia w tłumaczeniu ks. Jakuba Wujka z 1599 roku, wydana w 1999 roku jako dziesiąty tom „Prymasowskiej Serii Biblijnej”. W ciągu ponad dwóch dekad doczekała się dziewięciu wznowień.