Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2026

Światowa Rada Kościołów, Watykan oraz Departament Stosunków Międzykościelnych Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego zainicjowały prace przygotowawcze do Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w 2024 roku. W tym celu powołano specjalny komitet, którego zadaniem było opracowanie broszury z liturgią na to ważne ekumeniczne wydarzenie. Na zaproszenie Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego miałem zaszczyt uczestniczyć w pracach tego gremium jako Dyrektor Generalny Towarzystwa Biblijnego w Armenii oraz Zastępca Dziekana Seminarium Teologicznego Gevorkian.

Członkowie komitetu spotykali się w różnych formatach przez cały okres przygotowań. Spośród tych spotkań szczególnie doniosłe były obrady, które odbyły się w Świętym Eczmiadzynie w dniach od 13 do 18 października 2024 roku. W tym czasie prowadziliśmy intensywne rozmowy, dzieliliśmy się propozycjami oraz wspólnie pracowaliśmy nad redakcją i ostatecznym kształtem tekstu modlitewnika. Oprócz pracy merytorycznej uczestniczyliśmy we wspólnych wizytach w starożytnych klasztorach i kościołach Armenii, a także w różnych ośrodkach kultury, edukacji i historii. Szczególnie wymowne i ubogacające były chwile wspólnej modlitwy w Eczmiadzynie, które głęboko umocniły nasze doświadczenie jedności.

Ormiański Kościół Apostolski

Z inicjatywy ormiańskich duchownych zasiadających w komitecie, broszura została oparta na ormiańskim Nabożeństwie o wschodzie słońca. Ta codzienna modlitwa została skomponowana przez św. Nersesa Łaskawego, patriarchę Armenii, teologa, hymnografa, reformatora liturgii, ekumenistę i duszpasterza. Nabożeństwo o wschodzie słońca obejmuje hymny, psalmy, kazania oraz inne elementy liturgiczne, poprzez które Chrystus jest wysławiany jako Światłość wschodząca ze Wschodu. To On, swoim boskim blaskiem, oświeca dusze i umysły ludzi na czterech krańcach świata, jednocząc wszystkich wierzących w swoim wiekuistym świetle.

W hymnach, kazaniach i modlitwach tego nabożeństwa błagamy Ducha Świętego, aby rozświetlił nasze dusze światłem Chrystusa, duchowego Słońca, tak jak fizyczne słońce wschodzi każdego ranka. Wschód słońca jest wymownym obrazem naszego Zbawiciela, który przychodząc ze Wschodu, przyniósł światło ludzkości i rozproszył mrok grzechu oraz niewiedzy.

W naszych modlitwach prosimy Boga, aby przyjął nasz poranny kult w swoich niezniszczalnych, niebiańskich przybytkach oraz aby rozświetlił światłem swojej sprawiedliwości i mądrości wszystkich wierzących. Modlimy się, aby — oświeceni Bożą łaską — stawali się prawdziwymi dziećmi światłości i prowadzili swoje życie w tym świecie, kierując się wiarą, mądrością i blaskiem Chrystusa.

Treść tego nabożeństwa jest dla mnie znakiem oświecenia i odnowienia zarówno umysłu, jak i duszy — coś szczególnie ważnego w czasie naznaczonym próbami i trudnościami. W chwilach niepewności i zmagania ta odnowa przypomina mi, że światło Boga zawsze jest obecne, niosąc nadzieję, siłę i ukierunkowanie.

Przyjmując w sobie światło Boże, zostajemy wezwani do tego, aby stać się nosicielami światła i świadkami wiary chrześcijańskiej w naszych rodzinach, wśród przyjaciół i w naszych szerszych środowiskach społecznych. Światło to nie jest nam dane po to, byśmy zatrzymywali je dla siebie, lecz abyśmy dzielili się nim poprzez nasze słowa, czyny i styl życia. Jako uczestnicy światła Bożego otrzymujemy zadanie i łaskę, by duchowo rozjaśniać te miejsca, w których mrok zajął swoje miejsce — gdzie wkroczył grzech i gdzie ludzie oddalili się od Boga.

W tym sensie to Nabożeństwo jest dla mnie także osobistym zaproszeniem, aby iść ku światłości duchowej, którą jest sam Chrystus, oraz przyjmować Go coraz głębiej w swoim sercu. To wezwanie do odnowy, do wierności i zaufania — dodające odwagi do kroczenia bardziej zdecydowanie w Jego świetle i odbijania tego światła wobec innych w codziennym życiu.

Ojciec Husik Smbatyan, Dyrektor Generalny Towarzystwa Biblijnego w Armenii